Դասարանում սեղանների գույնը բնավ պատահական չէ, քանի որ սանիտարական կանոններով յուրաքանչյուր չափսի սեղան և աթոռ ունի իր գունային մակնիշը, որը ցույց է տալիս, թե որ հասակի երեխայի համար է այն նախատեսված, և ծնողը կարող է դա հեշտությամբ ստուգել առանց որևէ մասնագետի օգնության։
Կանոններով դպրոցում տեղադրվում են սովորողների վեց չափսի նստարաններ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր գունային մակնիշը՝ ըստ համապատասխան հասակային խմբի։ Հասակը 1000-1150 միլիմետրի դեպքում նախատեսված է նարնջագույնը, 1150-1300-ի դեպքում՝ մանուշակագույնը, 1300-1450-ի դեպքում՝ դեղինը, 1450-1600-ի դեպքում՝ կարմիրը, 1600-1750-ի դեպքում՝ կանաչը, իսկ 1750 միլիմետրից բարձրահասակների համար՝ երկնագույնը։
Ընդ որում, նստարանները դասասենյակում դասավորվում են ըստ չափսերի, որպեսզի փոքրերը լինեն գրատախտակին մոտ, իսկ մեծերը՝ հեռու։ Առաջին սովորողների նստարանից մինչև գրատախտակը հեռավորությունը պետք է լինի ոչ պակաս, քան 240 սանտիմետր, իսկ վերջին նստատեղից մինչև գրատախտակն առավելագույն հեռավորությունը հասնում է մինչև 860 սանտիմետրի։
Դասասենյակներում սովորողների աշխատանքային տեղերն այնպես են դասավորվում, որ ապահովվի ձախակողմյան բնական լուսավորություն, իսկ հիմնական լույսի հոսքը սովորողի աշխատանքային տեղի առջևից կամ հետևից խստիվ արգելվում է։ Բացի այդ, գործող կանոնները հստակ սահմանում են նաև այն ջերմաստիճանային պայմանները, որոնց դեպքում թույլատրվում է կամ արգելվում բացօթյա ֆիզկուլտուրայի դասերի անցկացումը տարբեր տարիքային խմբերի համար։
Այս նորմերն ուղղակիորեն ազդում են դպրոցականների առողջության և կեցվածքի պահպանման վրա։ Կարևոր է հասկանալ, որ կահավորման կանոնների պահպանումը ոչ միայն սանիտարական պահանջ է, այլև ամենօրյա հարմարավետության գրավական։
