Կառավարությունը քննարկում է օրենսդրական փոփոխությունների փաթեթ, որն ընտանեկան ու կենցաղային բռնությունը Քրեական օրենսգրքում սահմանում է որպես առանձին հանցակազմ։ Նախաձեռնության հեղինակներն են Ազգային ժողովի «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորներ Զարուհի Բաթոյանը, Սոնա Ղազարյանը և Ծովինար Վարդանյանը։
Ներքին գործերի նախարար Արփինե Սարգսյանը ներկայացրել է նախագծի առանցքային կետերը՝ ընդգծելով, որ բռնությունը չի կարող լինել զուտ անձնական կամ ընտանեկան խնդիր։ Պետությունը ստանձնում է պատասխանատվություն՝ արագ արձագանքելու և կանխարգելելու նման դեպքերը։ Ըստ նախագծի՝ բռնության վերաբերյալ բոլոր դեպքերը դառնալու են հանրային մեղադրանքի առարկա՝ անկախ տուժողի բողոքից։ Բացառվում է նաև հաշտության միջոցով գործի կարճումը։
Նախատեսվում է խստացնել պաշտպանությունը տուժողների համար։ Բռնարարին կարգելվի մնալ տանը, եթե տուժողը ևս շարունակում է բնակվել այնտեղ, իսկ կիրառվող պաշտպանության միջոցների նկատմամբ հսկողությունը կապահովվի էլեկտրոնային գործիքներով։ Կսահմանափակվի տուժողի կրկնակի հարցաքննությունը՝ բացառելով նրան լրացուցիչ տրավմայի ենթարկելը։ Նախկինում գործող «նախազգուշացում» ինստիտուտը հանվում է, քանի որ պրակտիկայում այն անարդյունավետ է եղել։
Ոստիկանների համար պարտադիր է դառնալու կրծքին ամրացվող տեսախցիկների կրումը՝ դեպքի վայրում ապացույցներն ամբողջությամբ արձանագրելու համար։ Բռնություն գործադրած անձինք էլ պարտադիր կերպով կանցնեն վերականգնողական ծրագրեր։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը նշել է, որ այս նախաձեռնությունը պետության՝ խնդրին լրջորեն առերեսվելու քայլն է, քանի որ նախկինում ընդունված կարգավորումներն ավելի շատ արտաքին պահանջների էին տուրք տալիս։
Այս նախաձեռնությունը հիմնարար տեղաշարժ է նշանակում պետական քաղաքականության մեջ, քանի որ ընտանեկան բռնությունը դուրս է բերվում «փակ դռների հետևի» խնդրի կարգավիճակից։ Երբ պետությունը հրաժարվում է տուժողի բողոքից կախված լինելուց, այն փաստացի ազդարարում է, որ բռնությունը հանրային անվտանգության սպառնալիք է, ոչ թե մասնավոր վեճ։
Հատկանշական է բռնարարին բնակության վայրից հեռացնելու պահանջը։ Սա պրակտիկայի լուրջ փոփոխություն է, որը նախկինում անտեսվում էր՝ հաճախ թողնելով զոհին անպաշտպան։ Թե ինչպես կգործարկվեն էլեկտրոնային հսկողության միջոցները և որքանով կբավարարեն ռեսուրսները, պարզ կդառնա օրենքի կիրարկման փուլում։
