Հանրային տրանսպորտում 13-ամյա երեխայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած և լայն արձագանք ստացած միջադեպի վերաբերյալ պարզաբանում է տարածել «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ն։ Ընկերության պատասխանատուներն այսօր առավոտյան զրուցել են միջադեպի պահին ստուգայց իրականացրած հսկիչի և երեխայի ծնողի հետ։ Շուրջ երկու ժամ տևած քննարկման ընթացքում լսել են երկու կողմերի բացատրությունները, սակայն պարզվել է, որ դեպքի մի շարք կարևոր հանգամանքների վերաբերյալ նրանց պատմությունները էականորեն տարբերվում են։ Խոսքը, մասնավորապես, երեխայի և հսկիչի զրույցի, ինչպես նաև երեխայի՝ ավտոբուսից իջնելու կամ նրան իջեցնելու մասին է։
Միջադեպը տեղի է ունեցել թիվ 38 երթուղու «Հայգեր» մակնիշի ավտոբուսում, որը տեսախցիկներ չունի։ Հետևաբար ընկերությունը չի կարող տեսագրությամբ վերականգնել դեպքը։ Ուսումնասիրության ընթացքում նաև պարզվել է, որ երեխայի տրանսպորտային քարտը դեպքի պահին լիցքավորված չի եղել և լիցքավորվել է նույն օրը՝ ժամը 21։51-ին, մինչդեռ միջադեպը տեղի է ունեցել մոտ 15։00-ին։
«Ավտոմոբիլային տրանսպորտի մասին» օրենքի 11.1 հոդվածի 9-րդ մասով ուղևորը պարտավոր է տրանսպորտ մտնելուց հետո՝ առավելագույնը մեկ րոպեի ընթացքում, վավերացնել ուղեվարձի վճարման կրիչը և պահպանել այն մինչև ուղևորության ավարտը։ Սակայն քարտի չլիցքավորված լինելը դեռ չի նշանակում, որ ուղևորության համար վճարում չի կատարվել․ այն կարող էր իրականացվել նաև այլ թույլատրելի եղանակով, այդ թվում՝ ծնողի կողմից։
Ընկերությունն ընդգծել է, որ հսկիչն իրավունք չունի ուղևորներին, հատկապես անչափահասներին, իջեցնել ավտոբուսից։ Միաժամանակ, առկա տվյալները դեռ թույլ չեն տալիս հաստատել կամ հերքել կողմերի պնդումները։ Ուսումնասիրությունը շարունակվում է, և եթե հսկիչի կողմից աշխատանքային պարտականությունների խախտում կամ ոչ իրավաչափ վարքագիծ հաստատվի, նրա նկատմամբ պատասխանատվության միջոցներ կկիրառվեն։ Այս պահին, սակայն, նման խախտումը հաստատող բավարար օբյեկտիվ ապացույցներ չկան։ Ընկերությունը ներողություն է խնդրել երեխայի ծնողից՝ ստեղծված իրավիճակի և ընտանիքի կրած անհանգստության համար։
Այս դեպքը ցույց է տալիս, թե որքան դժվար է հանրային տրանսպորտում տեղի ունեցած միջադեպի ամբողջական պատկերը պարզել, երբ կողմերի պատմությունները չեն համընկնում, իսկ ավտոբուսում տեսագրություն չկա։ Նման իրավիճակում հանրային արձագանքը կարող է ձևավորվել շատ ավելի արագ, քան հնարավոր է ստուգել ներկայացված տեղեկությունները։ Բայց հենց այստեղ է կարևոր տարբերակել կասկածը և հաստատված փաստը։
Մյուս կարևոր հարցը հսկիչի լիազորությունների սահմանն է։ Ընկերությունն ինքն է ընդունում, որ հսկիչը իրավունք չունի ուղևորին, առավել ևս՝ երեխային, իջեցնել ավտոբուսից։ Հետևաբար հետագա ուսումնասիրությունը պետք է պարզի ոչ միայն վճարման հանգամանքները, այլև աշխատակցի իրական գործողությունները։ Առանց տեսագրության այդ գնահատականը բարդանում է, և ընկերության համար ավելի կարևոր է դառնում երկու կողմերի տեղեկությունները հնարավորինս մանրամասն ստուգելը։ Մինչև այդ որևէ կողմի մեղավորության մասին վերջնական եզրակացությունը վաղաժամ կլինի։
