Քաղաքական վերլուծաբան Կամո Բեգլարյանը վերջերս բարձրաձայնել է եկեղեցական ղեկավարությանը վերաբերող իր կոշտ դիրքորոշումը՝ անդրադառնալով մասնավորապես 1999 թվականի կաթողիկոսական ընտրությունների ընթացքին։ Նա պնդում է, որ այդ գործընթացը չի եղել լեգիտիմ, քանի որ քվեարկությունը ուղեկցվել է ահաբեկումներով և զանգվածային կաշառքներով, ինչի պատճառով, ըստ նրա, Ներսիսյանը չի կարող համարվել օրինական ճանապարհով ընտրված կաթողիկոս։
Վերլուծաբանը նաև մեղադրել է Գարեգին Բ-ին և նրա եղբորը՝ Ռուսաստանի և Նոր Նախիջևանի թեմի առաջնորդ Եզրաս Ներսիսյանին՝ եկեղեցական կառույցները որպես սեփական բիզնես օբյեկտներ դիտարկելու համար։ Բեգլարյանի խոսքով, եկեղեցին այսօր լուրջ փոփոխությունների կարիք ունի, և եթե գործող հոգևոր առաջնորդը կամավոր հրաժարական չտա, ապա հասարակությունը պետք է ձեռնարկի հեռացման քայլեր՝ հիմնվելով պատմական նախադեպերի վրա։ Կաթողիկոսի պաշտոնը պետք է զբաղեցնի անձ, որն օտարերկրյա ազդեցություններից զերծ է։
Բեգլարյանի այս հայտարարությունները ցույց են տալիս հանրության մեջ եկեղեցական ինստիտուտի նկատմամբ կուտակված լուրջ դժգոհությունը, որը վերջին շրջանում ավելի հաճախ է ստանում հրապարակային հնչեղություն։ Հատկանշական է, որ քննադատության թիրախում ոչ միայն անձնական որակներն են, այլև Ռուսաստանի հետ կապերի և կառավարման ոճի հարցը։
Հարց է առաջանում՝ արդյոք նման հայտարարությունները կարող են իրական ճնշում դառնալ եկեղեցական համակարգի համար, թե՞ կմնան միայն որպես վերլուծաբանների կողմից հնչեցված գնահատականներ։ Առաջիկա ժամանակահատվածում հոգևոր դասի կողմից հնարավոր արձագանքը կամ, ընդհակառակը, լռությունը կպարզի, թե որքանով է այս դժգոհությունը ներազդում եկեղեցու կառավարման ապագայի վրա։
