Ոստիկանության տվյալներով՝ 2013-2025 թվականներին Հայաստանում վարորդական իրավունքից զրկվել է 6659 քաղաքացի։ Ամենատարածված պատճառը ալկոհոլի կամ թմրամիջոցների ազդեցության տակ մեքենա վարելն է, ինչպես նաև ճանապարհային երթևեկության կանոնների կոպիտ խախտումները, որոնք վտանգել են այլ մարդկանց կյանքը։
Զրկման ժամկետները տարբեր են՝ կախված խախտման ծանրությունից։ Առաջին անգամ ալկոհոլային թունավորման համար վարորդական իրավունքից զրկում են մեկ տարով, իսկ կրկնակի խախտման դեպքում ժամկետը կարող է հասնել երեք տարվա։ Ավելի ծանր դեպքերում, երբ վարորդը պատճառ է դառնում դժբախտ պատահարի, որի հետևանքով մարդիկ տուժում են, զրկում են ավելի երկար ժամկետով՝ մինչև հինգ տարի։
Զրկման ենթարկված անձանց մեծ մասը տղամարդիկ են, որոնց տարիքը հիմնականում 25-45 տարեկան է։ Պատահական չէ, որ ամենաբարձր ցուցանիշն արձանագրվել է ամռան ամիսներին, հատկապես հանգստյան օրերին ու տոնական ժամանակահատվածում, երբ ավելանում է ալկոհոլ օգտագործող վարորդների թիվը։
Վերջին տարիներին ոստիկանությունն ավելի խիստ է վերաբերվում խախտումներին, ավելացել են նաև ստուգումները, հատկապես գիշերային ժամերին։ Սակայն, չնայած խստացված վերահսկողությանը, յուրաքանչյուր տարի միջինը մոտ 500 մարդ զրկվում է վարելու իրավունքից, և այդ թիվը չի նվազում։
Այս վիճակագրությունը լուրջ հարց է առաջացնում՝ ինչու՞ տարեցտարի չի փոխվում իրավունքից զրկվածների թիվը, եթե վերահսկողությունն ավելի խիստ է դարձել։ Հնարավոր է՝ խնդիրը ոչ միայն պատժի խստության մեջ է, այլ նաև վարորդների վերաբերմունքի մեջ, որոնք շարունակում են ռիսկի դիմել՝ անկախ հետևանքներից։
Ոստիկանության տվյալները ցույց են տալիս, որ ամենախոցելի խումբը 25-45 տարեկան տղամարդիկ են, ինչը նշանակում է, որ կանխարգելիչ աշխատանքը պետք է հատկապես այս տարիքային խմբի վրա կենտրոնացվի։ Հարցը միայն տուգանքներն ու զրկումները չեն, այլ նաև հասարակական գիտակցության փոփոխությունը, որը, ըստ երևույթին, դեռ երկար ճանապարհ ունի անցնելու։
