Ադրբեջանը 2003 թվականից ի վեր ղեկավարող Իլհամ Ալիևի ու նրա ընտանիքի անդամների անունները տարիներ շարունակ հայտնվել են բազմաթիվ լրագրողական հետաքննություններում, որոնցում նրանց մեղադրել են կոռուպցիոն տարբեր գործողությունների մեջ, իսկ նրանց պատկանող ունեցվածքի վերաբերյալ հետաքննությունները հրապարակվել են աշխարհի տարբեր քաղաքներում։
Այս անգամ ադրբեջանական անկախ Meydan TV-ի հետաքննությունը պարզել է, թե կոնկրետ որտեղ և ինչ առանձնատներում ու ամառանոցներում է ապրում Ադրբեջանի իշխող ընտանիքը, որը մեծ ունեցվածք է ձեռք բերել արտասահմանում, և լրատվամիջոցն ընդգծում է, որ չնայած Ադրբեջանի կառավարությունը տարիներ շարունակ դժվարություններ է ստեղծել հետաքննող լրագրողների համար՝ սահմանափակելով նրանց մուտքը հանրության համար բաց տեղեկատվությանը, իրենց հաջողվել է կազմել Ալիևներին պատկանող տների քարտեզը՝ օգտագործելով տեղի բնակիչներից և սեփական աղբյուրներից ստացված տեղեկությունները։
Ինտերակտիվ քարտեզը ցույց է տալիս Իլհամ Ալիևի և նրա ընտանիքի կողմից օգտագործված անշարժ գույքի գտնվելու վայրերը ամբողջ Ադրբեջանում, և պարբերականները հրապարակել են նաև հոդվածներ շինարարության ընթացքում թույլ տրված անօրինականությունների մասին, որոնց պատճառով տեղահանվել են Գաբալայի Կուսնեթ գյուղի բնակիչները, սահմանափակվել է Խոշբուլագ գյուղի անտառային գոտու մուտքը, ինչպես նաև փակվել է զբոսաշրջիկների տեղաշարժը Նոհուր լճի շուրջը, որը Գաբալայի ամենագեղեցիկ վայրերից մեկն է, իսկ շենքերի մի մասը կառուցվել է ռազմավարական և պահպանվող տարածքներում։
Ներկայում բանտարկված հետաքննող լրագրող Սևինչ Վագիֆքըզին 2015 թվականի ռեպորտաժում ապացուցել է, որ Գաբալայի Կուսնեթ գյուղը տարհանվել է Իլհամ Ալիևի և նրա դուստր Լեյլա Ալիևայի պատճառով, որտեղ 2011 թվականին սկսվել է նախագահի նստավայրի շինարարությունը, և այն ժամանակ գյուղում ապրող 16 ընտանիքները, որոնք խորհրդային տարիներին չէին լքել այն, 2012-ին հեռացել են, ստացել փոխհատուցում և այժմ ապրում են Գաբալայում։
Այս հետաքննությունը ցույց է տալիս մի կարևոր օրինաչափություն, որը հազվադեպ է ուշադրության արժանանում. իշխող ընտանիքի անձնական հարմարությունների համար հանրային ռեսուրսները՝ լինի դա գյուղատնտեսական հող, անտառ, թե գեղատեսիլ լճափ, դառնում են փակ գոտիներ, իսկ տեղի բնակիչները պարզապես «տեղահանվում» են որպես խոչընդոտ։
Ուշագրավ է, որ այս ամենը կատարվում է ոչ թե գաղտնի, այլ ակնհայտորեն՝ ուժային կառույցների հսկողության ներքո, ինչը ենթադրում է, որ խախտումները համակարգային են, այլ ոչ թե պատահական։ Թեև տեղի բնակիչները փոխհատուցում են ստացել, սակայն հարցը միայն փողի մեջ չէ. խոսքը բնակության, աշխատանքի և սովորական կյանքի վայրից զրկելու մասին է, ինչը չի կարող փոխհատուցվել գումարով։
Այն, որ հետաքննող լրագրողները բանտարկվում են, իսկ պետական կայքերը փակվում են արտերկրից, վկայում է այն մասին, որ Ադրբեջանի իշխանությունները տեղյակ են այս բացահայտումների վտանգից։ Հարցը, որն անպատասխան է մնում. արդյոք միջազգային հանրությունը պատրաստ է արձագանքելու ոչ թե հայտարարություններով, այլ կոնկրետ գործողություններով, երբ խոսքը վերաբերում է ոչ միայն ընտրություններին, այլ մարդկանց առօրյա կյանքի իրավունքին։
