«Կարծում եմ՝ մարդիկ դեռ կմեկնեն տիեզերք, կուսումնասիրեն Մարսն ու դրանից այն կողմ, բայց մենք հետաքրքիր ընկերակցության մեջ կլինենք»։ Այս խոսքերը պատկանում են SETI ինստիտուտի մոլորակագետ, Մարսի ինստիտուտի նախագահ և ՆԱՍԱ-ի Haughton-Mars նախագծի ղեկավար Պասկալ Լիին, ով վերջերս անդրադարձել է արհեստական բանականության և ռոբոտաշինության ազդեցությանը Մարսի յուրացման ծրագրերի վրա։
«Արհեստական տիեզերագնացները» կարող են թռչել որպես իրական անձնակազմի անդամներ դեպի Մարս և տիեզերքի այլ հատվածներ։ Այս դիմացկուն, տիեզերական պայմաններին հարմարեցված արհեստական մարդիկ, ինչպես նշում են կողմնակիցները, մեծ առավելություններ ունեն. նրանք մարդկանց պահելու համար անհրաժեշտ մեծ քանակությամբ սպառվող նյութեր չեն պահանջի և կկարողանան տիեզերական զբոսանքներ կատարել առանց կենսաապահովման համակարգի։
Թեև ոչ բոլորը կհամաձայնեն ռոբոտաշինության և արհեստական բանականության զարգացման կանխատեսվող արագության հետ, գաղափարն այն է, որ առաջընթացն արագ կլինի՝ համահունչ այն ժամկետներին, որոնց ընթացքում պլանավորվում և իրականացվում են Մարսի արշավները, ի տարբերություն անցյալի։ Ինչպես բացատրում է Պասկալ Լին, սա ստիպում է լուրջ ռազմավարական մտածողություն ցուցաբերել, թե ինչ ունակություններ և համակարգեր պետք է մշակել ու ներառել առաքելություններում, և որոնք, այնուամենայնիվ, կհասունանան ռոբոտաշինության ու AI-ի ոլորտում հասարակության լայն զարգացումների շնորհիվ։
Լին նշում է, որ մենք մտնում ենք «AI-ի դարաշրջան», և ռոբոտաշինությունն ու արհեստական բանականությունը քայլեր են անում առաջին արհեստական մարդկանց ստեղծելու ուղղությամբ՝ անդրոիդներ, որոնք օժտված են մարդու նույն ֆիզիկական հատկանիշներով ու շարժունակությամբ և հագեցած են արհեստական ընդհանուր բանականությամբ (AGI)։ Այս թեման նա բարձրացրել է հուլիսի վերջին տեղի ունեցած Տիեզերական ռոբոտաշինության աշխատաժողովում՝ իր ելույթը վերնագրելով «Մարդիկ դեպի Մարս AI-ի դարաշրջանում»։
Related News
Այս քննարկումը դուրս է գալիս մաքուր տեխնոլոգիական հարցից։ Եթե արհեստական տիեզերագնացները իսկապես դառնան Մարսի արշավների հիմնական ուժը, ապա առաջին հերթին փոխվում է այն հարցի պատասխանը, թե ինչու ենք ընդհանրապես մարդ ուղարկում այնտեղ։ Ռիսկի, ծախսերի ու կենսաապահովման տրամաբանությունը, որ տասնամյակներ շարունակ որոշում էր տիեզերական ծրագրերը, այստեղ գործում է բոլորովին այլ կերպ։
Մյուս կողմից, Լիի խոսքերը անդրոիդներին «մեր սերունդը» համարելու մասին դեռ շատերի համար տարօրինակ կհնչեն, և դա նորմալ է. նույն կերպ են ընկալվել նաև անօդաչու թռչող սարքերը տասնամյակներ առաջ։ Հարցն այն է, թե որքանո՞վ են այդ կանխատեսումները համընկնում իրական ժամանակացույցերի հետ, որոնցում, ինչպես Մասկի դեպքում, ամեն ինչ կախված է նրանից, թե արդյոք վայրէջքները հաջող կանցնեն։
Առաջիկա տարիներին արժե հետևել ոչ թե հայտարարություններին, այլ առաջին անօդաչու թռիչքի արդյունքին. հենց այդտեղ է որոշվելու՝ արհեստական տիեզերագնացը մնում է գեղեցիկ գաղափար, թե դառնում է Մարսի յուրացման առաջին գործող անձը։
