Արյան քաղցկեղ ունեցող պացիենտներին արյունաստեղծ ցողունային բջիջների առաջին հաջող փոխպատվաստումից ի վեր, որն իրականացվել է ավելի քան հիսուն տարի առաջ, հետազոտողներին մշտապես մտահոգել է մեկ հիմնական հարց։ Գիտնականները տարիներ շարունակ փորձում էին հասկանալ, թե արդյոք նման բջիջները ժամանակի ընթացքում ձեռք են բերում քաղցկեղածին մուտացիաներ, որոնք կարող են վտանգել մարդու կյանքը։
Փոխպատվաստումից հետո ամենաերկար ապրած պացիենտների և նրանց դոնորների շրջանում անցկացված եզակի հետազոտությունը վերջապես տվել է այս սպասված պատասխանը։ Տվյալները փաստում են, որ դոնորական ցողունային բջիջներ ստացած մարդկանց մոտ նման վտանգավոր մուտացիաների առաջացման բարձր ռիսկ չի նկատվում։ Սա չափազանց կարևոր եզրահանգում է ողջ բժշկագիտության համար։
Ցողունային բջիջների երկարաժամկետ անվտանգության հարցը տասնամյակներ շարունակ եղել է օնկոհեմատոլոգիայի ամենամեծ անհայտներից մեկը, քանի որ փոխպատվաստման ենթարկված պացիենտների առողջությունը պահանջում է մշտական զգուշություն։ Այս հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ դոնորական բջիջները չեն վերածվում լրացուցիչ գենետիկական ռումբի տարիներ անց, ինչը հսկայական հոգեբանական և կլինիկական վստահություն է հաղորդում բուժման նման բարդ միջամտություններին։
Իհարկե, բժշկության մեջ ռիսկի բացակայությունը երբեք բացարձակ չի լինում, սակայն երկարակյաց պացիենտների տվյալների վերլուծությունն ապացուցում է, որ մեթոդն ունի ամուր և կայուն կենսաբանական հիմք։
