Վերին Դվինի բնակիչները հոկտեմբերի 9-ին բողոքի ակցիա են անցկացնում՝ լոլիկի մթերման կազմակերպման դեմ։ Սուբսիդիան հանելուց հետո գյուղացիները չեն կարողանում վաճառել իրենց արտադրանքը։
Գյուղացիներից մեկը պատմում է, որ իր մոտ մոտ 100 տոննա լոլիկ է կուտակվել. «Դաշտի պոմիդոր է, ոչ ծախել ենք, ոչ բան։ Մի անգամ մի թեթև տվեցինք ֆուռերին, տարան Վրաստան ու վերջ։ Տանում ենք շուկա, չի ծախվում, հիմա չենք էլ քաղում»։
Նրա խոսքով՝ աշխատողներին վճարելու գումար չկա. «Քաղող բանվորի փող չեմ կարում տամ, էն օրը 10 000 պարտք եմ մնացել աշխատողին»։
Գյուղացին ասում է, որ տարիներ շարունակ Ռուսաստան ապրանք է տարել, իսկ գարնանը 6 միլիոն դրամ վարկ է վերցրել տոկոսով։ «Հիմա ամբողջ օր զանգում են, փողն են ուզում, որտեղի՞ց տամ։ Թունաքիմիկատների համար էլ եմ շատ պարտք, հիմա որտեղի՞ց տամ էդ փողերը, ում ասեմ, ում բողոքեմ, մեզ լսող չկա»։
Մթերողները, ըստ գյուղացու, առաջարկում են լոլիկը վերցնել 25 դրամով. «Մեզ ասում են՝ 25 դրամով տվեք, ո՞նց կարանք ընտանիք պահենք»։
Գյուղացիների պահանջը մեկն է՝ թույլ տալ լոլիկը երկրից դուրս տանել, գոնե Վրաստան։ «Ես իմ դրած փողը չեմ ուզում, գոնե պարտքերս փակեմ։ Թույների խանութից զանգում են, ասում են՝ փողը բեր, որտեղի՞ց տանեմ», — ասում է նա։
Վերին Դվինի այս դեպքը ցույց է տալիս մի խնդիր, որը տարիներ շարունակ կրկնվում է տարբեր մարզերում. սուբսիդիաների փոփոխությունը կամ դադարեցումը գյուղացուն թողնում է առանց վաճառքի ուղու։ Երբ մթերման կազմակերպումը չի աշխատում, բերքը մնում է դաշտում, իսկ պարտքերը՝ տոկոսներով աճող վարկերն ու մատակարարներին ունեցած պարտավորությունները, շարունակում են կուտակվել։
Այստեղ կա ևս մեկ շերտ, որը հաճախ աննկատ է մնում. գյուղացին վարկ է վերցրել գարնանը՝ 6 միլիոն դրամ, և այդ գումարը ներդրել է բերքի մեջ՝ ակնկալելով, որ աշնանը կկարողանա վաճառել։ Երբ այդ ակնկալիքը չի իրականանում, հարվածը ստանում է ոչ միայն մեկ ընտանիք, այլ ամբողջ շղթան՝ աշխատողից մինչև թունաքիմիկատ վաճառող։
Հարցը, որ դեռ պատասխան չունի, այն է, թե ինչ կփոխվի առաջիկա շաբաթներին. 100 տոննա լոլիկը դաշտում երկար չի դիմանա, իսկ 25 դրամանոց առաջարկը գյուղացու համար իմաստ չունի։ Առանց արտահանման ուղու բացման կամ մթերման նոր կազմակերպման՝ այս բողոքը կարող է մնալ միայն մեկ օրվա լուր։
