Գիտնականները մշակել են դաջվածքի թանաք, որի գույնը կարելի է փոխել լույսի օգնությամբ, իսկ պատկերն անհրաժեշտության դեպքում գրեթե անտեսանելի դարձնել։ Կոլորադոյի համալսարանի Բոուլդերի մասնաճյուղի հետազոտողների ստեղծած PhotoTat տեխնոլոգիան ապագայում կարող է օգտակար լինել ինչպես դաջվածքների սիրահարներին, այնպես էլ բժշկական նպատակներով մաշկի վրա նշումներ անելու համար։
Տեխնոլոգիայի հիմքում լուսաքրոմային ներկանյութերն են, որոնք փոխում են գույնը որոշակի ալիքի երկարության լույսի ազդեցությամբ։ Գիտնականները երեք ներկանյութ տեղադրել են պոլիմեթիլմեթաքրիլատից պատրաստված՝ մի քանի հարյուր նանոմետր չափերով թափանցիկ միկրոսկոպիկ պարկուճների մեջ։ Սովորական լուսավորության պայմաններում դրանք գրեթե անգույն են, իսկ 365 նանոմետր ալիքի երկարությամբ ուլտրամանուշակագույն լույսի ազդեցությամբ ձեռք են բերում հագեցած գույներ։
Ներկանյութերն ակտիվացնելու կամ անջատելու համար բավական է երկու-երեք վայրկյան ուժեղ լուսավորությունը։ Երեք հիմնական՝ կապույտ, մանուշակագույն և դեղին գույները տարբեր համամասնություններով խառնելով՝ հետազոտողները ստացել են 16 տարբերակվող գույն և առնվազն 300 երանգ։ Պատկերները ստեղծել են տրաֆարետների, ուղղորդված ուլտրամանուշակագույն լույսի և լազերային պրոյեկտորի օգնությամբ՝ փորձարկումներ անցկացնելով սիլիկոնե մոդելների և խոզի մաշկի նմուշների վրա։ Սպիտակ լույսը թույլ է տալիս պատկերը դարձնել անտեսանելի, իսկ որոշակի ալիքի երկարությամբ լույսը՝ անջատել առանձին գույները։ Առանց լրացուցիչ ազդեցության ներկանյութերը մի քանի ժամում աստիճանաբար կորցնում են գույնը։
Հետազոտության ղեկավար, համալսարանի դոցենտ Կարսոն Բրունսն արդեն փորձարկել է տեխնոլոգիան իր ոտքերի վրա՝ գունավոր թեփուկների տեսքով դաջվածքներ անելով։ Գիտնականների տվյալներով՝ 1,4–2,2 տարի անց ներկանյութերը շարունակում էին արձագանքել լույսին։ Ակնհայտ գունաթափում կամ հայտնի կողմնակի ազդեցություններ չեն նկատվել, սակայն մեկ մարդու փորձը բավարար չէ տեխնոլոգիայի անվտանգությունը լայն հանրության համար հաստատելու համար։
Այս տեխնոլոգիայի ամենահետաքրքիր կիրառությունը կարող է լինել ոչ թե դաջվածքների նորաձևությունը, այլ բժշկական նշումների խնդիրը։ Ճառագայթային թերապիայի ժամանակ բժիշկներին անհրաժեշտ է ճշգրիտ որոշել ճառագայթման ուղղությունը, մինչդեռ բուժման ավարտից հետո մաշկի վրա մնացած նշումները կարող են այլևս պետք չգալ։ Եթե հնարավոր լինի դրանք անվտանգ դարձնել տեսանելի միայն անհրաժեշտ պահին, դա կլուծի գործնական խնդիր՝ առանց մշտական նշումների անհրաժեշտության։
Սակայն այստեղ դեռ մեծ տարբերություն կա լաբորատոր հաջողության և ամենօրյա կիրառման միջև։ Մեկ մարդու վրա կատարված փորձարկումը չի կարող հաստատել, թե ինչպես կարձագանքեն տարբեր մարդկանց մաշկը և օրգանիզմը թանաքին երկարաժամկետ օգտագործման դեպքում։ Բացի այդ, արևի լույսի ազդեցությունը և ներկանյութերի աստիճանական քայքայումը ցույց են տալիս, որ տեխնոլոգիան դեռ բարելավման կարիք ունի։ Մինչև այն լայնորեն կիրառելը՝ պետք է ստուգել ոչ միայն գույների կայունությունը, այլև պատրաստի բաղադրության անվտանգությունը։
