44-օրյա պատերազմի անհայտ կորածների նույնականացման համար ուսումնասիրվել է 4005 ոսկրային նմուշ

2 Min Read

Երևանում անցկացված «Անհայտ կորած անձանց ճակատագիրը․ հումանիտար երկխոսություն և համագործակցություն» միջազգային համաժողովի ընթացքում ՀՀ ԱՆ «Դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի տնօրեն Արթուր Պետրոսյանը ներկայացրեց ռազմական գործողությունների հետևանքով անհայտ կորածների որոնման և նույնականացման աշխատանքները։ Նա նշեց, որ 44-օրյա պատերազմի հետևանքով անհայտ կորածների նույնականացման համար ուսումնասիրվել է 4005 ոսկրային նմուշ։

Պետրոսյանի խոսքով՝ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմը ամենամեծ փորձությունն էր դատաբժշկական կենտրոնի համար, քանի որ զոհերի և վիրավորների քանակը շատ ավելի մեծ էր, քան նույնիսկ ամենավատատեսական կանխատեսումները։ Դա պայմանավորված էր մարտական գործողությունների ինտենսիվությամբ և հակառակորդի կիրառած գերժամանակակից լետալ զինատեսակներով։

Մարտական գործողությունների հենց առաջին օրվանից կենտրոնը ծավալուն աշխատանք կատարեց երկու հիմնական ուղղությամբ։ Առաջինը զոհված զինծառայողների և քաղաքացիական անձանց դիակների դատաբժշկական փորձաքննությունն էր, իսկ երկրորդը՝ անճանաչելի դիակներից ու մարմնամասերից վերցված կենսաբանական նմուշներից ԴՆԹ-ի առանձնացումն ու պրոֆիլավորումը՝ հետագա նույնականացման նպատակով։

Պատերազմի հենց սկզբում պարզ դարձավ, որ կենտրոնի ենթակառուցվածքների հնարավորությունները և կադրային ներուժը չեն բավականացնում մեծ թվով դիակների միաժամանակյա ընդունման, պահպանման և դիահերձման աշխատանքները ժամանակին ու համակարգված անելու համար։

Այդ իրավիճակում կիրառեցին օպերատիվ արձագանքման լուծումներ և ստեղծեցին լրացուցիչ կարողություններ, ընդ որում՝ կենտրոնի ամբողջ մասնագիտական ու կադրային կազմը գործնականում ներգրավվեց աշխատանքներում՝ աշխատելով շուրջօրյա և առանց հանգստյան օրերի։ Պետրոսյանը նաև կարևորեց կառավարության, առողջապահության նախարարության և մյուս պետական մարմինների հետևողական աջակցությունը՝ ընդունելով, որ չնայած փորձաքննությունների ժամկետների ու կազմակերպչական որոշ բացթողումների, կենտրոնը հիմնականում կատարեց իր հանձնառությունը։

Զեկույցում երևում է, թե որքան մեծ ծանրաբեռնվածության տակ են հայտնվել մասնագետները, երբ համակարգի առկա հնարավորությունները ի սկզբանե հաշվարկված չէին նման ծավալի դեպքերի համար։ Հենց այստեղ է ի հայտ գալիս հարցը, թե արտակարգ իրավիճակներում ինչպես կարելի է ավելի արագ ընդլայնել ենթակառուցվածքներն ու պահպանման կարողությունները։

Հետպատերազմյան փուլում որոնողական ու արտաշիրիմման աշխատանքների ավելացումը նշանակում է, որ լաբորատոր և փորձաքննական գործընթացը ձգվել է նաև ռազմական գործողությունների ավարտից հետո։ Առջևում ուշադրության արժանի է այն, թե գործնականում ինչպես են համադրվում նոր հայտնաբերված մասունքների տվյալներն ու հարազատների նմուշները։

Share This Article