ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը Լուսինը հայտարարել է Միացյալ Նահանգների սեփականություն։ Նա Truth Social սոցիալական ցանցում հրապարակել է երկրային արբանյակի լուսանկարը՝ «Լուսինը մերն է» մակագրությամբ և ԱՄՆ դրոշով։ Սակայն այս հայտարարությունը ուղղակիորեն խախտում է Տիեզերքի մասին 1967 թվականի միջազգային պայմանագիրը, որի մշակմանը մասնակցել է հենց Վաշինգտոնը և որը ստորագրել է ավելի քան 100 երկիր։ Այդ փաստաթուղթը հստակ արգելում է տիեզերական տարածքի ու երկնային մարմինների յուրացումը ազգային ինքնիշխանության, օգտագործման կամ օկուպացիայի միջոցով։
Նախքան Լուսնի մասին գրառում անելը, Թրամփը կիսվել էր նաև ԱՄՆ Տիեզերական ուժերի նոր համազգեստների լուսանկարներով, որոնք, ըստ ամենայնի, գեներացվել էին արհեստական բանականության միջոցով։ Նա նկարագրել էր «տիեզերական մոխրագույն, կեսգիշերային սև, արծաթագույն և սատինե սև» երանգներով հագուստները՝ ուսադիրներով, թևքանշաններով ու գոտիով։ Համացանցի օգտատերերն անմիջապես զուգահեռներ են անցկացրել «Աստղային պատերազմներ» ֆիլմի հետ՝ նշելով դրանց նմանությունը «Կայսերական բանակի» ոճին։
Բացի այդ, նախագահը հրապարակել էր Նյու Մեքսիկո նահանգի քարտեզը, որտեղ «Մեքսիկո» բառը կարմիրով ջնջված էր և փոխարինված «Ամերիկա» բառով։ Թեև նման գրառումները հզոր քաղաքական ազդակներ են, դրանք չունեն իրավական ուժ՝ աշխարհագրական անվանումները կամ կարգավիճակը փոխելու համար։
Աշխարհագրական օբյեկտների վերանվանումը վերջին շրջանում պարբերական բնույթ է կրում։ Օգոստոսի 27-ին Թրամփը հայտարարել էր, որ Կանադայի հետ առևտրային վեճի ֆոնին պաշտոնական փաստաթղթեր է ներկայացրել Օնտարիո լիճը «Ամերիկա լիճ» վերանվանելու համար։ Լճի անվանումն ունի 400 տարվա պատմություն և գալիս է բնիկ հնդկացիական վենդատ լեզվից, որտեղ նշանակում է «գեղեցիկ լիճ»։ Վենդատ ցեղախմբի գերագույն առաջնորդ Պիեռ Պիկարը խիստ քննադատել է այս որոշումը՝ նշելով, որ Թրամփը փորձում է ջնջել իրենց պատմությունը քաղաքական բրենդինգի համար։
Դոնալդ Թրամփի հայտարարությունները Լուսնի, Նյու Մեքսիկոյի կամ Օնտարիո լճի վերանվանման վերաբերյալ առաջին հայացքից կարող են թվալ սոցիալական ցանցերի սովորական էպոտաժային գրառումներ։ Սակայն դրանք արտացոլում են վարչակազմի քաղաքական հռետորաբանության ընդհանուր տրամաբանությունը, որտեղ ազգային խորհրդանիշներն ու տարածքային հավակնություններն օգտագործվում են ներքին аудиторияին հասցեագրված ազդակներ ուղարկելու համար։
Իրավական տեսանկյունից այս քայլերը որևէ հետևանք չեն ունենում, քանի որ միջազգային պայմանագրերն ու պաշտոնական ընթացակարգերը պահանջում են բոլորովին այլ մեխանիզմներ։ 1967 թվականի Տիեզերքի մասին պայմանագիրը հստակ սահմանափակում է որևէ պետության ինքնիշխանությունը երկնային մարմինների նկատմամբ, իսկ աշխարհագրական անվանումների փոփոխությունը պահանջում է միջազգային և երկկողմ համաձայնություններ։
Հետևաբար, նման հայտարարություններին արժե հետևել ոչ թե որպես իրավական փաստերի, այլ որպես քաղաքական քարոզչության ու տեղեկատվական օրակարգ ձևավորելու գործիքների։
