Բաքվում հիջաբի սահմանափակումների դեմ բողոքի ցույցերը սրվել են․ այսօր տասնյակ մարդիկ են ձերբակալվել, իսկ դպրոցներից մեկի տնօրենի մեքենան, ըստ տարածված տեղեկությունների, հրկիզվել է։ Ցույցերի մասնակիցները դժգոհում են դպրոցական հագուստի նոր կանոններից, որոնց պատճառով հիջաբ կրող աշակերտուհիներին և ուսուցչուհիներին թույլ չեն տալիս մտնել դպրոցներ։
Սոցիալական ցանցերում տարածված տեսանյութերում երևում են դպրոցների կոտրված ապակիներ, իսկ որոշ կադրերում մարդիկ «Ազատություն հիջաբին» կարգախոսով բողոքի ակցիաներ են անցկացնում։ Տարածվել են նաև տեսանյութեր, որոնցում դպրոցից հեռացված աշակերտները լալիս են և գրկախառնվում ուսուցիչների հետ։ Տեղական լրատվամիջոցների տվյալներով՝ առնվազն երկու դպրոցների աշակերտներ բոյկոտել են դասերը։
Դժգոհության ալիքը սկսվել է սեպտեմբերին, երբ Ադրբեջանը նոր կանոններ է սահմանել դպրոցական հագուստի վերաբերյալ։ Դրանք ուղղակիորեն չեն հիշատակում հիջաբը, սակայն պահանջում են, որ դպրոցական հագուստը չհակասի երկրի աշխարհիկության սկզբունքներին։ Ներքին գործերի նախարարությունը հայտնել է 37 մարդու ձերբակալության մասին և նշել, որ քրեական գործ է հարուցվել հասարակական կարգը խախտող գործողություններ կազմակերպելու կամ դրանց մասնակցելու հատկանիշներով։ Ոստիկանության պնդմամբ՝ որոշ անձինք վնասել են կրթական հաստատություններ և փորձել խոչընդոտել երթևեկությունը։
Բողոքի ալիքն արձագանք է ստացել նաև Թուրքիայում։ Սեպտեմբերի 23-ին նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում քննադատել էր մահմեդական կանանց և աղջիկների գլխաշորի սահմանափակումները՝ դրանք կապելով կրոնական ազատության և կանանց իրավունքների հետ, սակայն չէր հիշատակել Ադրբեջանը։ Հոկտեմբերի սկզբին Ստամբուլում Ադրբեջանի հյուպատոսության մոտ ցույց էր կազմակերպել թուրքական «Օզգյուր-Դեր» իրավապաշտպան կազմակերպությունը։
Այս պատմության մեջ դպրոցական հագուստի շուրջ վեճն աստիճանաբար դուրս է եկել կրթական հաստատությունների սահմաններից և դարձել նաև կրոնական ազատության ու պետական աշխարհիկության մասին քննարկման առարկա։ Երբ կանոնները հստակ չեն սահմանում՝ ինչ հագուստն է արգելվում, դրանց կիրառումը կարող է բախվել ծնողների և ուսուցիչների պատկերացումներին, իսկ դժգոհությունը՝ արագ տարածվել։
Բաքվի հայտարարությունները տեղեկատվական արշավի մասին առանձին հարց են առաջացնում։ Նման պնդումները գնահատելու համար անհրաժեշտ են ստուգելի ապացույցներ, հատկապես երբ իշխանությունները չեն հստակեցնում ենթադրյալ միջամտության աղբյուրը։ Միաժամանակ, Թուրքիայի արձագանքը ցույց է տալիս, որ ներքին կրթական քաղաքականությունը կարող է անդրադառնալ նաև երկու երկրների հանրային հարաբերություններին։
Առաջիկա զարգացումների հիմնական ցուցիչը կլինի ոչ միայն ցույցերի ծավալը, այլև իշխանությունների որոշումը՝ պահպանել գործող կանոնները, թե վերանայել դրանց կիրառումը։ Առայժմ անկախ տվյալները բավարար չեն բողոքի աշխարհագրությունն ու մասնակիցների թիվը հստակ գնահատելու համար։
