Սիսիանում դասապատրաստման ժամանակ 6-ամյա տղային ապտակելու դեպքով քրեական գործ է հարուցվել։ Իշխանասարի դպրոցի 55-ամյա դասվարն այժմ մեղադրյալ է անչափահասին ֆիզիկական ուժեղ ցավ և տառապանք պատճառելու հոդվածով։ Իրավապահները նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց են կիրառել բացակայելու արգելքը, ինչպես նաև կասեցրել են կնոջ մանկավարժական գործունեությունը։
Երեխան Սիսիանի դպրոցում է սովորում, իսկ ուսուցչուհին նրա հետ լրացուցիչ պարապում էր տանը։ Կատարվածի տեսանյութը նկարել է հեկեկացող տղայի եղբայրը։
«Ասում ա՝ «ջղայնացել եմ՝ ապտակել, դուք չեք ապտակո՞ւմ»», — երեխայի ծնողները ուսուցչուհուց հենց այս բացատրությունն են լսել։ Մայրը պատմել է, որ տղան երկրորդ դասարանում է սովորում, բայց տառերը չգիտի, այդ պատճառով էլ ստիպված վճարովի լրացուցիչ պարապմունքի է տարել։ Ծնողը նշել է, որ բռնության մասին չէր էլ կարող մտածել, քանի որ նույն կինը տարիներ առաջ պարապել էր նաև իր մյուս որդիների հետ։
Իշխանասարի դպրոցի տնօրեն Լիանա Մովսիսյանը նշում է, որ դասվարը գյուղում ընդամենը հինգ աշակերտ ունի, և նրա աշխատանքից երբևէ դժգոհություն չի եղել։ Տնօրենը նրան բնութագրում է որպես հավասարակշռված անձնավորության։
Դեպքից հետո տղան հրաժարվում է դպրոց մտնել։ Ընտանիքին այցելել են Սիսիանի համայնքապետարանի խնամակալության և հոգաբարձության հանձնաժողովի անդամները, սակայն երեխան հրաժարվել է նրանց հետ շփվել։ Կրթության բաժնի պետ Նառա Հովհաննիսյանի խոսքով՝ փոքրիկը գտնվում է ոչ կայուն հոգեվիճակում և մասնագիտական հոգեբանական աջակցության խիստ կարիք ունի։
Վերջին շաբաթներին տարբեր մարզերում աշակերտների նկատմամբ բռնության մի շարք դեպքեր են ի հայտ եկել։ Մի դեպքում 7-ամյա աղջիկն էր դասվարի բռունցքների ու ցուցափայտի հարվածների տակ ընկել, մեկ այլ դեպքում ուսուցիչը հարվածել էր 13-ամյա աշակերտին՝ տետրի ծայրով վնասելով նրա աչքը։ Ծնողները մեծ մասամբ բողոքում են տեղի ունեցածից, սակայն հաճախ խուսափում են հարցին քրեական ընթացք տալուց։
Տնային պարապմունքի ժամանակ երեխայի նկատմամբ բռնությունը դուրս է եկել դպրոցական դասարանի սահմաններից՝ ի ցույց դնելով վերահսկողությունից դուրս մնացած լուրջ խնդիրը։ Ծնողը երեխային վստահել է ուսուցչին միայն նախկին դրական փորձի հիման վրա, սակայն անգամ տարիների մանկավարժական փորձը չի երաշխավորել երեխայի անվտանգությունը։ Տեսախցիկի արձանագրած կադրերը դարձան միակ գործոնը, որը հնարավորություն տվեց գործին իրավական ընթացք հաղորդել։
Հատկանշական է, որ մարզերում նման դեպքերի շուրջ ձևավորվում է լռության միտում։ Ծնողները դժգոհում են բռնությունից, բայց հաճախ խուսափում են գործը քրեական հարթություն տանելուց, ինչը թույլ է տալիս արարքը կոծկել։ Այս դեպքում մեղադրանքն արդեն առաջադրված է, սակայն երեխայի հոգեբանական վերականգնումը դեռևս մնում է բաց հարց։
