Գագիկ Ծառուկյանի դեմ հարուցված քրեական գործերի շրջանակը շարունակում է ընդլայնվել։ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդին արդեն երրորդ մեղադրանքն է առաջադրվել, որը վերաբերում է 2,5 միլիոն դոլարի գույքի շորթմանն ու փողերի լվացմանը։ Այս գործով անցնում է նաև «Մուլտի Գրուպ» կոնցեռնի տնօրեն Սեդրակ Առուստամյանը։
Քննչական կոմիտեի տվյալներով՝ դեպքը կապված է լիբանանահայ գործարար Գևորգ Թորամանյանի հետ։ Ըստ իրավապահների՝ 2008 թվականին Ծառուկյանը նրա հետ պայմանավորվել էր համատեղ բիզնես սկսել՝ ոսկյա զարդերի վաճառքի և ջրի գործարանի կառուցման նպատակով։ Սակայն, հետագայում Ծառուկյանի թիմը, ըստ մեղադրանքի, սպառնալիքների միջոցով ստիպել է գործարարին հրաժարվել «Մուլտի Ակվամարին» ընկերությունում ունեցած իր 50 տոկոս բաժնեմասից։ Իրավապահները պնդում են, որ Թորամանյանը բռնության սպառնալիքի տակ ստորագրել է համապատասխան փաստաթղթեր, իսկ հետագայում այդ գործարքների հետքերը փորձել են թաքցնել՝ օրինականացնելով փողերը։
Պաշտպանական կողմը կտրականապես հերքում է մեղադրանքները։ Ծառուկյանի փաստաբան Էմին Խաչատրյանը հայտարարել է, որ դրանք իրականության հետ որևէ կապ չունեն և անհիմն են։ Փաստաբանը տարակուսանք է հայտնել, թե ինչու է Թորամանյանը լռել ավելի քան 12 տարի և հիշել միայն Ծառուկյանի նկատմամբ իրականացվող այլ գործընթացների ժամանակ։ Պաշտպանները նշում են, որ իրենք ունեն փաստեր՝ գործարարի կողմից խարդախության դրվագների մասին, որոնք քննչական մարմինները անտեսում են։ Սեդրակ Առուստամյանի պաշտպան Դավիթ Մանթաշյանը ևս հայտնել է, որ իր պաշտպանյալը չի ընդունում մեղադրանքը՝ որակելով այն սուտ։ Քանի որ Ծառուկյանն ու Առուստամյանն արդեն իսկ կալանավորված են այլ գործերով, այս նոր վարույթի շրջանակներում նրանց նկատմամբ խափանման լրացուցիչ միջոցներ չեն կիրառվել։
Այս նոր մեղադրանքը Ծառուկյանի դեմ հարուցված իրավական գործընթացների շարքում դառնում է հերթական հանգրվանը, որը կրկին հարցականի տակ է դնում գործարար-քաղաքական գործչի հարաբերությունները պետական իրավապահ համակարգի հետ։ Պաշտպանական կողմի այն փաստարկը, որ բողոքները ի հայտ են գալիս տասնամյակ անց, հարցեր է առաջացնում ապացուցողական բազայի հիմնավորվածության վերաբերյալ։
Միևնույն ժամանակ, հետաքրքրական է, թե ինչպես է իրավապահ համակարգը փորձում գնահատել վաղեմության ժամկետ ունեցող դրվագները և որքանով են դրանք հիմնված փաստաթղթային հենքի, այլ ոչ թե միայն սուբյեկտիվ ցուցմունքների վրա։ Այս գործի հեռանկարը կախված է լինելու նրանից, թե դատաքննության ընթացքում որքանով կհաջողվի հիմնավորել սպառնալիքի փաստը, որը նոտարական վավերացում ունեցող գործարքների պարագայում բավական բարդ ապացուցվող հանգամանք է։
