Շատերը կարծում են, թե Ավստրալիան ամենավտանգավոր վայրն է օձերից պաշտպանվելու համար, սակայն իրականում այս սողունների հարձակումների թվով առաջատարները բոլորովին այլ պետություններ են։ Լիվերպուլի արևադարձային բժշկության դպրոցի մասնագետները լայնածավալ հետազոտություն են անցկացրել՝ գնահատելով իրավիճակը աշխարհի տարբեր անկյուններում։
Գիտնականները ուսումնասիրել են 79 երկրների տվյալները, որոնք ընդգրկում են 2007 թվականի հունվարից մինչև 2025 թվականի մարտն ընկած ժամանակահատվածը։ Արդյունքները ցույց են տվել, որ մոլորակի վրա տարեկան գրանցվում է օձի թույնից թունավորման 2,1-ից մինչև 7 միլիոն դեպք, որոնցից 274 հազարից 513 հազարն ավարտվում է մահով։ Հետազոտողները շեշտում են, որ իրական թվերն ավելի բարձր են։
Ցուցակը գլխավորում է Հնդկաստանը, որտեղ ամեն տարի արձանագրվում է 409 հազարից մինչև 1,3 միլիոն խայթոց։ Երկրորդ տեղում Նիգերիան է՝ մինչև 666 հազար դեպքով, իսկ երրորդում՝ Ինդոնեզիան, որտեղ այդ թիվը հասնում է 490 հազարի։ Առաջատարների թվում են նաև Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը, Եթովպիան, Քենիան, Բանգլադեշը, Ուգանդան, Պակիստանը և Բրազիլիան։ Այս 20 երկրներին է բաժին ընկնում աշխարհում գրանցվող բոլոր դեպքերի շուրջ 75%-ը։
Ծանր է իրավիճակը Սահարայից հարավ ընկած աֆրիկյան երկրներում, որտեղ տեղի է ունենում խայթոցների ու մահերի մոտ 45%-ը։ Ցածր եկամուտ ունեցող տարածաշրջաններում վիճակագրությունը ճշգրիտ պահելը դժվար է, ուստի նախկինում այս խնդրի իրական մասշտաբները խիստ թերագնահատվել են։
Ստացված տվյալները հստակ ցույց են տալիս, որ օձերի խայթոցների հիմնական բեռն ընկնում է զարգացող և ցածր եկամուտ ունեցող երկրների վրա։ Այստեղ խնդիրը միայն վտանգավոր կենդանիների առկայությունը չէ, այլ որակյալ առաջին օգնության և հակաթույների հասանելիությունը։
Առողջապահական համակարգերի թույլ զարգացվածությունն ու արդիական տվյալների բացակայությունը թույլ չեն տալիս ճշգրիտ գնահատել իրավիճակի իրական ծանրությունը։ Հետևաբար, միջազգային կազմակերպությունների կողմից ռեսուրսների վերաբաշխումը դեպի առավել ռիսկային գոտիներ դառնում է հանրային առողջապահության առաջնահերթություն։
