Դպրոցի բակի ծառերն ու դասարանի ծաղկամանները սովորաբար ընկալվում են որպես բացառապես գեղագիտական հարց, սակայն իրականում դրանց նկատմամբ գործում է սանիտարական ուղղակի արգելք։ Պահանջը սահմանված է ՀՀ առողջապահության նախարարի 2017 թվականի մարտի 28-ի N 12-Ն հրամանով հաստատված սանիտարական կանոններով և նորմերով։
Կանոնների 33-րդ կետը երկու առանձին արգելք է սահմանում բակի և ներսի տարածքների համար։ Դպրոցի հողատարածքի կանաչապատում իրականացնելիս պետք է բացառել թունավոր պտուղներով ծառերի և թփերի առկայությունը։ Իսկ շենքի ներսում՝ դասասենյակներում, միջանցքներում և դահլիճներում, արգելվում է տեղադրել թունավոր հատկություններով կամ պտուղներով դեկորատիվ բույսեր։
Երկու արգելքները նույնը չեն։ Բակի համար սահմանափակումը վերաբերում է միայն պտուղներին, իսկ սենքերում բավական է, որ բույսն ունենա թունավոր հատկություն, անգամ եթե պտուղներ չունի։
Ամենակարևոր խնդիրն այն է, որ սանիտարական նորմերը թունավոր բույսերի կամ ծառերի սպառիչ ցանկ չեն պարունակում։ Կանոնները սահմանում են միայն չափանիշը, իսկ կոնկրետ տեսակների ցանկը թողնում են բաց։ Դա նշանակում է, որ բույսեր ընտրելիս գնահատումը կատարում է հենց ուսումնական հաստատությունը՝ մասնագիտական տվյալների հիման վրա։
Այս պահանջները տարածվում են հանրակրթական ծրագրեր իրականացնող բոլոր ուսումնական հաստատությունների վրա՝ անկախ սեփականության ձևից կամ գերատեսչական պատկանելությունից։ Եթե ծնողները նկատում են թունավոր թվացող բույսեր, հարցը կարող են բարձրացնել դպրոցի տնօրինության կամ ծնողական խորհրդի միջոցով, իսկ վերահսկողությունն իրականացնում է լիազոր մարմինը։
Այս իրավիճակը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է լավ նպատակով ընդունված իրավական նորմը գործնականում առաջացնել անորոշություն։ Օրենսդիրը սահմանել է հստակ պահանջ՝ ապահովել երեխաների անվտանգությունը, սակայն չի տվել դրա կիրառման իրական գործիքակազմը։
Երբ չկա թունավոր բույսերի պաշտոնական ցանկ, պատասխանատվության ամբողջ բեռն ընկնում է դպրոցների տնօրինությունների վրա։ Դպրոցի աշխատակիցները, չունենալով մասնագիտական բուսաբանական կրթություն, ստիպված են ինքնուրույն որոշել՝ որ բույսն է վտանգավոր, որը՝ ոչ։ Սա կարող է հանգեցնել նրան, որ տարբեր դպրոցներում կիրառվեն լրիվ տարբեր չափանիշներ։
Խնդրի միակ տրամաբանական լուծումը կլինի Առողջապահության նախարարության կողմից համապատասխան ուղեցույցի կամ արգելված տեսակների հստակ ցանկի հաստատումը։ Մինչ այդ, դպրոցները ստիպված են ռիսկերը նվազեցնելու համար խորհրդակցել մասնագետների հետ կամ պարզապես հրաժարվել ցանկացած կասկածելի բույսից։
