GLP-1 խմբի քաշի կորստի հանրաճանաչ դեղամիջոցների, այդ թվում՝ Օզեմպիկի և Վեգովիի լայն կիրառման ֆոնին, մասնագետները լուրջ մտահոգություն են հայտնում։ Չափազանց արագ նիհարելն ու կալորիաների կտրուկ սահմանափակումը կարող են ուղեղը զրկել կենսականորեն անհրաժեշտ էներգիայից ու սննդանյութերից։
Վաշինգտոնի համալսարանի մանկաբուժության և նյարդաբանության պրոֆեսոր Թոմի Վուդը պարզաբանում է, որ նման դեղամիջոցների ազդեցությունն ուղեղի վրա ուղղակիորեն կախված է նրանից, թե արդյոք մարդն օրգանիզմը ապահովում է բավարար էներգիայով։ Ուղեղը մեր մարմնի ամենաշատ էներգիա սպառող օրգանն է, և դրա առողջությունը սերտորեն կապված է ստացվող վառելիքի քանակից։
Ճարպակալման, արյան մեջ շաքարի բարձր մակարդակի կամ նյութափոխանակության խանգարումների դեպքում ավելորդ էներգիան վնասում է արյան անոթները և խթանում ինսուլինային դիմադրությունը, ուստի նման իրավիճակներում GLP-1 դեղերը կարող են նույնիսկ օգտակար լինել։ Սակայն, երբ կալորիաների դեֆիցիտը չափազանց մեծ է դառնում, առաջանում է լրիվ այլ խնդիր, քանի որ վառելիքի սուր պակաս ունեցող ուղեղը կարող է ժամանակավորապես սկսել սպառել սեփական հյուսվածքները։
Պրոֆեսորը հիշեցնում է մարզիկների մասնակցությամբ անցկացված ուսումնասիրությունը, որտեղ մարաթոնից հետո մասնակիցների մոտ նկատվել էր ուղեղի սպիտակ նյութի ծավալի ժամանակավոր նվազում։ Հանգստից և պատշաճ սնունդ ստանալուց հետո այդ ցուցանիշները լիովին վերականգնվել էին։
Մյուս կարևոր խնդիրը մկանային զանգվածի կորուստն է։ Սկզբնական փուլում կորսվող «նիհար զանգվածի» մի մասը իրականում մկաններում կուտակված ճարպն է, ուստի մկանները կարող են փոքրանալ, բայց դրանց ուժը պարտադիր չէ, որ ընկնի։ Ռիսկերը կտրուկ մեծանում են, երբ դեղն ընդունողը երկար ժամանակ սկսում է չափազանց քիչ ուտել, ինչի հետևանքով օրգանիզմը զրկվում է սպիտակուցներից, երկաթից և օմեգա-3 ճարպաթթուներից։
Վտանգները չեզոքացնելու համար Վուդը խորհուրդ է տալիս շաբաթական մոտ երկու անգամ զբաղվել ուժային մարզումներով, ինչպես նաև սննդակարգում ապահովել B խմբի վիտամինների, վիտամին D-ի, երկաթի և օմեգա-3-ի բավարար քանակություն։
GLP-1 դասի դեղամիջոցների զանգվածային տարածումը ցույց է տալիս, թե որքան արագ են ժամանակակից բժշկական լուծումները մտնում առօրյա կյանք։ Այնուամենայնիվ, մասնագիտական դիտարկումները փաստում են, որ արագ արդյունքի հետևից վազելիս ընդհանուր նյութափոխանակության և ուղեղի էներգետիկ balans-ի խախտումը հաճախ մնում է ստվերում։
Սա հատկապես կարևոր է այն մարդկանց համար, որոնք դեղեր ընդունելիս կտրուկ սահմանափակում են սնունդը՝ առանց մասնագիտական հսկողության։ Քաշի արագ կորուստը կարող է տեսանելի հաջողություն թվալ, բայց առանց ուժային մարզումների ու նեյրոնուտրիենտների լրացման՝ այն լուրջ ծանրաբեռնվածություն է ստեղծում օրգանիզմի համար։
Առաջիկայում առողջապահական համակարգերը ստիպված են լինելու ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել նման դեղամիջոցների կիրառման ուղեցույցներին, որպեսզի քաշի նվազեցումը չիրականացվի հյուսվածքների ու ուղեղի ֆունկցիոնալության հաշվին։
