Սինգապուրի դատարանը մերժել է գործարար Չանդեր Ագարվալի հայցը, որով նա նախկին սիրեցյալից պահանջում էր վերադարձնել 468 հազար սինգապուրյան դոլար՝ մոտ 369 հազար ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարը նա ծախսել էր նվերների, ուղևորությունների և այլ կարիքների համար։ Դատավորը եզրակացրել է, որ Ագարվալը գումարը կամավոր է ծախսել և չի ակնկալել այն հետ ստանալ։
Լոգիստիկ ընկերության ղեկավարն ու նախկին բորտուղեկցորդուհի Ֆելիսիա Լին ծանոթացել էին 2019 թվականին՝ թռիչքի ժամանակ, իսկ ռոմանտիկ հարաբերությունները սկսել էին 2022 թվականի սեպտեմբերին և շարունակվել մինչև 2023 թվականի դեկտեմբերը։ Բաժանումից հետո Ագարվալը Լիին կասկածել էր դավաճանության մեջ և 2024 թվականի մարտին դատական հայց ներկայացրել։
Գործարարը պնդել էր, որ հարաբերությունների ընթացքում Լին իրենից բազմիցս անտոկոս փոխառություններ է խնդրել։ Պահանջված գումարի մեջ ներառված էին մոտ 206 հազար դոլարի վարկային քարտերի ծախսեր, 129 հազար դոլար՝ արտասահմանյան ուղևորությունների, 17 հազար դոլար՝ նրա բնակարանի ֆեն-շուի մասնագետի ծառայությունների, և ևս 20 հազար դոլար՝ կյանքի ապահովագրության համար։
Լին ասել էր, որ դրանք փոխառություններ չեն եղել, այլ նվերներ, որոնք տղամարդը տվել էր սիրուց և կապվածությունից։ Դատավորը համաձայնել է այդ տարբերակին՝ նշելով, որ Ագարվալը դեռ հարաբերություններից առաջ էլ նրան թանկարժեք նվերներ էր անում և չէր ակնկալում դրանց դիմաց գումար։
Ագարվալը նաև չի ներկայացրել փաստաթղթեր, որոնք կապացուցեին փոխառությունների կամ պարտքի մասին պայմանավորվածությունը։ Դատարանը եզրակացրել է, որ ապացույցներն ավելի շուտ ցույց են տալիս՝ նա սիրահարված լինելով «ողողում» էր կնոջը թանկարժեք նվերներով։ Դատավորը նշել է նաև նրանց ֆինանսական դրության զգալի տարբերությունը։
Այս վեճի առանցքային խնդիրը ոչ թե ծախսված գումարի չափն էր, այլ այն, թե ինչ բնույթ էին դրանք ունեցել հարաբերությունների ընթացքում։ Դատարանի գնահատմամբ՝ ներկայացված փաստերը չեն հաստատել փոխառության մասին պայմանավորվածությունը, մինչդեռ նվերների վերաբերյալ վարքագիծը և նախկին շփումները այլ պատկեր էին ցույց տալիս։
Հետաքրքիր է նաև, որ ֆինանսական պահանջը ձևավորվել էր հարաբերությունների ավարտից հետո, երբ կողմերի միջև արդեն առաջացել էր լուրջ անձնական հակասություն։ Այս հանգամանքը գործը դուրս է բերում սովորական պարտքային վեճի շրջանակից, քանի որ դատարանը ստիպված էր գնահատել նաև այն, թե ինչ ակնկալիքով էին կատարվել նախորդ ծախսերը։
