Բաղունց. Ադրբեջանը շարունակում է ջնջել հայկական հետքը բռնազավթված Արցախից

3 Min Read

Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի նախագահի պարտականությունները կատարող Գագիկ Բաղունցը ուղերձ է հղել 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի պատերազմի տարելիցի կապակցությամբ։

Վեց տարի առաջ՝ 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, Ադրբեջանը կոպտորեն ոտնահարեց հակամարտության կարգավորման հիմնարար սկզբունքը՝ ուժի և դրա սպառնալիքի չկիրառումը, ինչպես նաև խնդիրը բացառապես խաղաղ ճանապարհով լուծելու միջազգային ստանձնած պարտավորությունները, ու լայնածավալ ու արյունահեղ պատերազմ սանձազերծեց Արցախի ժողովրդի դեմ։

44 օր շարունակ համայն հայությունը միասնական ճակատով պայքարեց սեփական պատմական հայրենիքում ապրելու և արարելու անօտարելի իրավունքի երաշխավորման համար՝ ցուցաբերելով աննկուն կամք ու հերոսական դիմադրություն։ Բաղունցն այսօր խորին խոնարհումն ու երախտագիտությունն է հայտնում հայրենիքի պաշտպանության համար իրենց կյանքը զոհաբերած բոլոր նահատակների պայծառ հիշատակին՝ նշելով, որ նրանց սխրանքն ու անձնազոհությունը հավերժ դրոշմված են ազգի պատմության մեջ։

2020 թվականի պատերազմն ու դրա ընթացքում Ադրբեջանի կողմից իրականացված բազմաթիվ ռազմական հանցագործությունները, քաղաքացիական բնակչության և ենթակառուցվածքների թիրախավորումն այդպես էլ չարժանացան միջազգային հանրության պատշաճ, սկզբունքային և իրավական համարժեք գնահատականին։ Հենց այդ անպատժելիությունն ու միջազգային անտարբերությունը, ըստ ուղերձի, դարձան պարարտ հող հետագա շրջափակման, նոր ագրեսիայի և ի վերջո՝ արցախահայության ամբողջական էթնիկ զտման համար։

Արցախի ժողովրդի բռնի տեղահանմամբ ու հայրենազրկմամբ, սակայն, ադրբեջանական հանցագործությունների շղթան չընդհատվեց։ Այսօր էլ Ադրբեջանը շարունակում է հետևողականորեն ջնջել հայկական հետքը բռնազավթված Արցախից. պետական մակարդակով ավերվում, պղծվում ու աղավաղվում է բազմադարյա պատմամշակութային և հոգևոր ժառանգությունը, հողին են հավասարեցվում տներն ու օջախները, պղծվում՝ գերեզմաններն ու սրբավայրերը։

Այս իրողությունների պայմաններում Արցախի մշակութային ժառանգության պաշտպանությունը, Բաքվի բանտերում ապօրինաբար պահվող հայրենակիցների անհապաղ ազատ արձակումն ու անհայտ կորածների ճակատագրերի պարզաբանումը պետք է մնան համազգային օրակարգի անսակարկելի առաջնահերթություններ։

Այն, ինչ տեղի ունեցավ 2020 թվականին, այսօր ամենևին էլ ավարտված պատմություն չէ։ Արցախից բռնի տեղահանված մարդկանց իրավունքների հարցը, Բաքվի բանտերում պահվող հայերի ճակատագիրը և մշակութային ժառանգության ոչնչացման փաստերը շարունակում են մնալ օրակարգում, սակայն միջազգային ատյաններում դրանց նկատմամբ հետաքրքրությունը զգալիորեն նվազել է։ Սա լուրջ խնդիր է, քանի որ առանց արդարության և պատասխանատվության չի կարող լինել կայուն խաղաղություն։

Հատկանշական է, որ վեց տարի անց նույնիսկ ամենակարևոր հումանիտար հարցերը՝ անհայտ կորածների որոնումը, բանտարկյալների ազատ արձակումը, մնում են առանց լուծման։ Միջազգային կառույցների ուշադրությունը տարածաշրջանում տեղաշարժվել է դեպի այլ խնդիրներ, և դա օբյեկտիվ իրողություն է, որի հետ պետք է հաշվի նստել։ Սակայն սա չի նշանակում, որ այդ հարցերը կորցրել են իրենց կարևորությունը կամ որ դրանք պետք է մոռացության մատնվեն։

Առաջիկա ամիսներին հետևելու արժե երկու բանի՝ արդյոք միջազգային ատյաններում կվերսկսվեն Արցախի մշակութային ժառանգության ոչնչացման վերաբերյալ քննարկումները, և արդյոք կլինեն շոշափելի տեղաշարժեր բանտարկյալների ու անհայտ կորածների հարցում։ Առայժմ երկուսի պատասխանն էլ բացասական է։

Share This Article