Իմաստության ատամը ծկթում է 18-30 տարեկանում, երբ մշտական կծվածքն արդեն լիովին ձևավորված է, և ծնոտի վրա պարզապես ազատ տեղ չի մնում։ Տեղի բացակայության պատճառով ատամը հաճախ թեք է դուրս գալիս կամ ընդհանրապես չի կարողանում լիարժեք ձևավորվել։ Ծկթման ընթացքը բարդացնում է նաև այն փաստը, որ հենց այդ հատվածում են գտնվում ծնոտի ամենահաստ ոսկրերը։ Այս ամենի հետևանքով հաճախ առաջանում է լնդի բորբոքում, որն ուղեկցվում է ցավով, ուժեղ ուռածությամբ և բարձր ջերմությամբ։
Դիրքային ու կառուցվածքային թերությունների պատճառով իմաստության և հարևան ատամների միջև առաջանում են բաց տարածություններ։ Այդ հատվածներում անընդհատ սննդի մնացորդներ են կուտակվում, որոնք դժվար է մաքրել սովորական խոզանակով։ Ծնոտի դիրքը խոչընդոտում է լիարժեք հիգիենային, ինչի պատճառով ատամը մաքրվում է միայն կիսով չափ։ Արդյունքում փոխվում է բերանի խոռոչի միկրոֆլորան, առաջանում են տհաճ հոտ, կոկորդի կամ ականջի բութ ցավեր, ինչպես նաև արագ տարածվող կարիես։
Մասնագետների մեծ մասը խորհուրդ է տալիս հնարավորինս շուտ հեռացնել իմաստության ատամը՝ հետագա բարդություններից խուսափելու համար։ Երիտասարդ տարիքում վիրահատությունն անհամեմատ թեթև է անցնում, իսկ վերքը լավանում է շատ ավելի արագ։ Հեռացումից հետո հակաբիոտիկներ սովորաբար չեն նշանակվում, եթե միջամտությունն անցել է մաքուր պայմաններում։ Բավարար է պահպանել հիգիենան և կատարել հակաբորբոքային ողողումներ։
Հղիության ընթացքում կամ որոշակի ուռուցքների առկայության դեպքում հեռացումը կատարվում է միայն ծայրահեղ անհրաժեշտության դեպքում։ Իսկ արյան հիվանդություններ ունեցող պացիենտներին վիրահատում են բացառապես ստացիոնար պայմաններում։
Իմաստության ատամների հեռացման հարցը վաղուց դուրս է եկել սովորական ստոմատոլոգիական միջամտության շրջանակից և դարձել է կանխարգելիչ բժշկության կարևոր ուղղություն։ Ժամանակակից մոտեցումները ցույց են տալիս, որ խնդրահարույց ատամից վաղ ազատվելն ավելի քիչ ռիսկեր է պարունակում, քան դրա անվերջ բուժումը։
Հատկանշական է, որ պացիենտների մոտեցումը նույնպես փոխվել է, և երիտասարդ սերունդն ավելի հակված է արմատական, բայց անվտանգ լուծումների։ Սա օգնում է խուսափել կծվածքի շեղումներից ու հարևան առողջ ատամների վնասումից։
