Հայաստանյան ներքաղաքական իրադարձությունների ֆոնին գրեթե աննկատ է մնում թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների լարվածությունը, որի հիմքում, ըստ էության, Բաքվի՝ Անկարայի ազդեցությունից դուրս գալու փորձն է։ «Մեկ ազգ՝ երկու պետություն» կարգախոսով ներկայացվող եղբայրության հետևում երկու երկրների միջև խորացող տարաձայնություններ կան։
Դրանցից մեկը բացահայտվեց այն բանից հետո, երբ Ադրբեջանում դպրոցներում և բուհերում արգելեցին մուսուլմանական գլխաշորեր, մասնավորապես՝ հիջաբ կրել։ Թուրքիան այս որոշմանը կտրուկ բացասական արձագանքեց, թեև Ադրբեջանում կրոնական ազատությունների սահմանափակումը նոր երևույթ չէ։ Հետևաբար Անկարայի դիրքորոշումը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն կրոնական հարցերով, այլև Բաքվին քաղաքական ազդակ ուղարկելու ցանկությամբ։
2020 թվականի պատերազմից հետո, երբ Ադրբեջանը Թուրքիայի, ինչպես նաև Իսրայելի, Պակիստանի և սիրիացի վարձկանների աջակցությամբ գրավեց Արցախը, ուժերի հարաբերակցությունը Հարավային Կովկասում փոխվեց։ Բաքուն իրեն սկսեց ավելի ինքնուրույն խաղացող համարել և որոշ հարցերում հակադրվել թուրքական քաղաքականությանը, այդ թվում՝ տարածաշրջանում Իսրայելի դերի շուրջ։
Անկարան նախկինում հանդուրժում էր Ադրբեջանի կապերն Իսրայելի հետ, քանի որ այդ քաղաքականությունն իրեն ձեռնտու էր։ Սակայն այժմ թուրքական քաղաքական վերնախավի տարբեր ներկայացուցիչներ կոշտ հայտարարություններ են անում Բաքվի հասցեին և կոչ անում նրան իր տեղը ցույց տալ։ Ադրբեջանն էլ պատասխանել է հակաթուրքական արշավով՝ արգելելով տասնյակ թուրք լրագրողների, հասարակական գործիչների և քաղաքական գործիչների մուտքը երկիր։
Բաքվի պահանջով Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը պաշտոնանկ է արել իր գլխավոր խորհրդական Օքթայ Սարալին։ Միևնույն ժամանակ, թուրքական մամուլի տեղեկություններով, սա կարող է լինել ոչ թե վերջնական ազատում, այլ կադրային ժամանակավոր քայլ, որից հետո Սարալը կարող է այլ բարձր պաշտոն ստանալ։
Թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների ներկայիս լարվածությունը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ երկար տարիների դաշնակցությունը չի վերացնում շահերի բախման հավանականությունը։ Երբ Բաքուն փորձում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնել տարածաշրջանային հարցերում, Անկարան կարող է դա ընկալել ոչ թե որպես գործընկերոջ բնական ձգտում, այլ որպես սեփական ազդեցության սահմանափակում։ Այստեղ է հարաբերությունների հիմնական հակասությունը։
Հիջաբի արգելքի շուրջ վեճը կարող է լինել այդ մրցակցության արտահայտման ձևերից մեկը, սակայն միայն հրապարակային հայտարարությունները բավարար չեն կողմերի իրական նպատակները վերջնականապես գնահատելու համար։ Նույնը վերաբերում է Օքթայ Սարալի պաշտոնանկությանը․ եթե այն իսկապես ժամանակավոր կադրային քայլ է, դրա քաղաքական նշանակությունը կարող է տարբերվել առաջին հայացքից ստեղծված տպավորությունից։ Առաջիկա զարգացումները ցույց կտան՝ կողմերը կփորձե՞ն վերականգնել նախկին հարաբերությունները, թե՞ տարաձայնությունները կվերածվեն ավելի բաց դիմակայության։
