Ինքնակրթությամբ ու բազմաթիվ փորձություններով անցնելով՝ Լարիսա Գրիգորյանը հիմնել է «Lara Soft Toys» ձեռագործ խաղալիքների բրենդը։ Սիրելի զբաղմունքը դարձել է նրա կյանքի անբաժան մասը, որը 2020 թվականի պատերազմից և 2023 թվականի տեղահանությունից հետո օգնել է հաղթահարել հոգեբանական ու ֆինանսական ծանր դժվարությունները։ Լարիսան ծնվել է Արցախի Մարտունու շրջանի Մաճկալաշեն գյուղում, սակայն մեծացել է Ստեփանակերտում։ Նա ավարտել է տեղի բժշկական քոլեջի մանկաբարձական բաժինը, ապա Արցախի պետական համալսարանում ստացել կենսաբանի և դեղագործի մասնագիտություններ։
Մանկաբարձի որակավորումն ստանալուց հետո նա չորս տարի սպասում էր Ստեփանակերտի ծննդատանը աշխատանքի անցնելուն։ Քանի որ թափուր տեղ գտնելը բարդ էր, սպասման ընթացքում որոշեց փորձել իրեն նոր ոլորտում և սկսեց խաղալիքներ կարել։ Կարի հանդեպ սերը նրա մեջ դեռ մանկուց էր, երբ տատիկների կարի մեքենաներով աշխատելու մեծ ցանկություն ուներ։ 2020 թվականին, երբ ծննդատանն աշխատանքի ընդունվեց, նա չհրաժարվեց իր գաղափարից և սկսեց համատեղել բժշկությունն ու սեփական արտադրության հիմնումը։ Առաջին աշխատավարձով գնեց կարի մեքենա և աստիճանաբար ընդլայնեց տեսականին՝ փափուկ արջուկներից անցնելով յուրահատուկ նապաստակների ու այլ կենդանիների։
Ցավոք, նրա առաջին գործերը մնացին Կրկժանում՝ տատիկի տանը, քանի որ 2023 թվականի սեպտեմբերյան պատերազմից հետո անվտանգ չէր այնտեղ գնալը։ Տեղահանության ծանր օրերին Լարիսան կարողացավ հետը վերցնել միայն խաղալիքների գծագրերն ու մի քանի աշխատանքային գործիք։ Հայաստան տեղափոխվելուց հետո հայտնի մարդիկ սոցիալական ցանցերում տարածեցին նրա էջը, ինչի շնորհիվ սկսվեցին նոր պատվերներ, իսկ պատվիրատուներից մեկն նույնիսկ նոր կարի մեքենա նվիրեց նրան։
44-օրյա պատերազմի ընթացքում 37 օր Ստեփանակերտում վիրավորներին ու հղիներին օգնություն ցուցաբերած կինը ստացած տրավմաների պատճառով որոշեց այլևս չզբաղվել բժշկությամբ։ Այժմ նա ընտանիքի հետ ապրում է վարձակալած բնակարանում և փորձում հաղթահարել սոցիալական հոգսերը։ Լարիսան ստեղծել է 10-ից ավելի տեսականի, որոնց վրա ասեղնագործում է երեխաների անունները, Հայաստանի ու Արցախի դրոշները։ Նա վաճառքն իրականացնում է սոցցանցերով՝ յուրաքանչյուր խաղալիքի մեջ դնելով ջերմություն ու արցախյան շունչ։
Արցախից տեղահանված բնակիչների համար սեփական զբաղմունք գտնելն ու ֆինանսական կայունություն ստեղծելը մնում է առաջնային խնդիր։ Լարիսա Գրիգորյանի պատմությունը ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր է անհատական նախաձեռնողականությունը ծանր հետպատերազմյան տրավմաները հաղթահարելու գործում։
Միևնույն ժամանակ, նմանատիպ պատմությունները վեր են հանում բնակարանային ապահովման և սոցիալական աջակցության այն լուրջ բացերը, որոնց ամենօրյա რეժիմով բախվում են տեղահանված ընտանիքները։ Փոքր բիզնեսի զարգացման ծրագրերին մասնակցելը հնարավորություն է տալիս լուծել ընթացիկ ծախսերը, սակայն երկարաժամկետ կայունության համար համակարգային լուծումներ են անհրաժեշտ։
