Իսրայելի նախագահ Իսահակ Հերցոգը դատապարտել է Երուսաղեմի հայ համայնքի դեմ գործված հարձակումները։ Այս մասին հաղորդագրություն է տարածել Երուսաղեմի Հայ Դատի Հանձնախումբը։
Հանձնախումբը ողջունում է նախագահի պատասխանը օգոստոսի 7-ին իրենց ուղարկած նամակին, որով խորը մտահոգություն էին հայտնել հայ համայնքի դեմ հարձակումների կապակցությամբ և կոչ արել անհրաժեշտ ու արդյունավետ միջոցներ ձեռնարկել համայնքի անդամների ու հաստատությունների պաշտպանությունն ապահովելու համար։
Սեպտեմբերի 16-ի իր նամակում Հերցոգն անդրադարձել է այդ միջադեպերի լրջությանը և հայտնել նման արարքների կրկնությունը կանխելու իր ձգտման մասին։ Նա նաև վերահաստատել է հայ համայնքի կարևորությունը, որը սերունդներ ի վեր արժեքավոր մաս է կազմել Երուսաղեմի կյանքին։
Նամակի կարևոր հատվածում նախագահը նշել է. «Կուզենամ ընդգծել, որ պիտի անեմ ամեն ինչ, որ իմ կարողությանս սահմաններում է՝ օգտագործելով իմ տրամադրությանս տակ գտնվող բոլոր միջոցները, նման միջադեպերի կրկնությունը կանխելու համար։ Համոզված եմ, որ այս մարդիկ չեն ներկայացնում Իսրայելի իրական դիմագիծը, և նրանց արարքները չեն արտացոլում մեր արժեքները կամ հայ համայնքի հանդեպ մեր ձգտումը, որ հնավուրց սիրելի համայնք է և սերունդներ ի վեր Երուսաղեմում լավ ու հարգված հարևան է եղել, որի հետ Հին Քաղաքի հրեական համայնքը սերտ կապեր ունի»։
Հանձնախումբը ողջունում է նախագահի այս արտահայտությունները և նրա պատասխանը համարում է Հանձնախումբի ու հայ համայնքի բարձրացրած մտահոգությունների կարևոր ճանաչում։
«Մեր երախտագիտությունը հայտնում ենք նախագահ Իսահակ Հերցոգին՝ իր պատասխանի և այս հարցը լուծելու ուղղությամբ իր ձգտման համար։ Հուսով ենք, որ նրա խոսքերը կվերածվեն շոշափելի ու արդյունավետ քայլերի՝ Երուսաղեմի հայ համայնքի անվտանգությունը, արժանապատվությունն ու իրավունքները պաշտպանելու համար»,– ասված է հաղորդագրության մեջ։
Նամակի տոնը ուշագրավ է, բայց ոչ անսպասելի։ Իսրայելի նախագահի պաշտոնը հիմնականում արարողակարգային է, և Հերցոգի խոսքերն այստեղ ավելի շատ բարոյական ազդակ են, քան գործադիր որոշում։ Իրավիճակի լրջությունը հենց դրանում է. համայնքի անվտանգության ապահովումը կախված է ոչ թե նախագահի հայտարարությունից, այլ ոստիկանությունից ու տեղական իշխանություններից, որոնց գործողությունները հաղորդագրության մեջ չեն հիշատակվում։
Հայ համայնքի համար կարևոր է մեկ այլ բան ևս։ Հանձնախումբը խնդրել էր «անհրաժեշտ ու արդյունավետ միջոցներ», իսկ ստացել է հավաստիացում, որ նախագահը «պիտի անի ամեն ինչ, որ իր կարողության սահմաններում է»։ Այդ ձևակերպումը լայն է, և հենց լայնությունն է, որ թույլ է տալիս հետագայում չափել՝ արդյոք խոստումը կատարվել է, թե մնացել թղթի վրա։
Առաջիկա ամիսներին արժե հետևել, թե Երուսաղեմի Հին Քաղաքում ինչ փոխվում է գործնականում՝ պարեկություն, պատասխանատուների նկատմամբ քայլեր, թե ոչինչ։ Հենց այդտեղ է, որ կերևա՝ նամակը մնացել է քաղաքավարի պատասխան, թե դարձել է իրական պաշտպանության սկիզբ։
