Երևանում հայ և թուրք արվեստագետների համատեղ ցուցահանդես է բացվել, ինչը քաղաքական լարվածության ֆոնին բուռն քննարկումների առիթ է դարձել։ Միաժամանակ շարունակվում են հնչել պնդումներ, որ Թուրքիայից ատոմակայանի աշխատանքի դադարեցման պահանջ երբևէ չի եղել, և այդ հարցն իրենց հետ չի քննարկվում։
Գազի գնի մասով ստացված նամակին, ըստ Խուդաթյանի, պատասխանել են, սակայն նա չի ցանկանում մեջբերել բովանդակությունը։ Նույն Խուդաթյանը վստահություն է հայտնել, որ Իրանի գործընկերները TRIPP-ի մասով մտահոգություն չունեն։
Մինչ այս, Իլհամ Ալիևը ցուցադրաբար «բացեց» Սամվել Կարապետյանի կառուցած հիվանդանոցը Ստեփանակերտում, ինչը ևս լրացուցիչ լարվածություն է ստեղծում տարածաշրջանում։
Առանձին ուշադրության է արժանի Սարիկ Մինասյանի դիտարկումը, որ երբ զինակոչիկներին Շիրակից Ղարաբաղ էին տանում, ծնողները սգի մեջ էին հայտնվում։ Գյումրիում, ըստ նրա, կառավարման ճգնաժամ կարող է լինել, քանի որ ինքը պարտվել է ոչ թե Վարդան Ղուկասյանին, այլ 4 ուժերի։
Քաղաքական դաշտում շարունակվում են նաև Փաշինյանի հասցեին հնչող մեղադրանքները՝ կապված Ցեղասպանությունը մոռացության տալու մտադրության հետ։
Առանձին դեպք է գրանցվել նաև 24News-ի լրագրողի հանդեպ լկտի պահվածքի հետ կապված. արցախցին, ով նման պահվածք է դրսևորել, պարտք է հիմնադրամին 15 մլն դրամ։
Սեպտեմբերի 27-ին 4 ադրբեջանական մեքենա է եղել բակում, և ասում էին՝ «не бойтесь», ձեզ բան չենք անելու։ Այս վկայությունները ցույց են տալիս, թե ինչպիսի մթնոլորտում են հայտնվել արցախցիները։
Խաչատուր Սուքիասյանին համեմատում են Նիկոլի հետ՝ նշելով, որ նա նույնպես անհավասարակշիռ է, և արցախցուն դարձնում են «թշնամի»։
Այս ամենի ֆոնին հատկապես ցավոտ է հնչում արցախցի կնոջ խոստովանությունը. «Ամուսնուս գերեզմանը Արցախում ա, չգիտեմ՝ կա, թե թուրքը քանդել ա, կարոտը խեղդում ա, գիշերը չեմ քնում»։
Այս պատմության մեջ ամենադաժանը ոչ թե քաղաքական հայտարարություններն են, այլ այն լռությունը, որի մեջ մնում են սովորական մարդկանց ճակատագրերը։ Երբ խոսում են գազի գնի, ատոմակայանի կամ ցուցահանդեսների մասին, հեշտ է մոռանալ, որ այդ բոլոր որոշումների հետևում կան կոնկրետ մարդիկ, ովքեր այսօր չգիտեն՝ իրենց հարազատների գերեզմանները մնացել են, թե ոչ։
Սա այն հարցն է, որը ոչ մի բանակցություն չի լուծի, և ոչ մի հայտարարություն չի փակի։ Արցախցիների համար այսօր ամենակարևոր խնդիրը ոչ թե վերադարձն է կամ փոխհատուցումը, այլ տարրական մարդկային արժանապատվությունը՝ իմանալ, որ իրենց սիրելիների հիշատակը ոտնահարված չէ։
Առաջիկա ամիսներին, երբ շարունակվելու են քաղաքական բանակցությունները, արժե հիշել, որ այս պատմության իրական չափը չափվում է ոչ թե կիլոմետրերով կամ պայմանագրերով, այլ այն գիշերներով, երբ ինչ-որ մեկը չի կարողանում քնել կարոտից։
