«Չորրորդ Հանրապետությունը» հիմնադրված է ու դարձել է իրականություն։
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այս մասին հայտարարեց Ազգային ժողովում՝ կառավարության հնգամյա ծրագիրը ներկայացնելիս, ու հիշեցրեց, որ 2026-ի հունիսի 7-ին ժողովուրդն ընտրեց «Իրական Հայաստանի» գաղափարը։
Նա այս ընտրությունը պատմական է համարում, քանի որ այն արմատապես փոխում է մեր պետության նշանակությունն ու հեռանում 1990 թվականի հռչակագրի այն մոտեցումից, թե պետությունը պետք է ծառայի պատմական արդարության վերականգնմանը։ «Այդ հին ընկալումն իր արտահայտությունն էր գտել Ղարաբաղյան շարժման մեջ»,- հավելեց նա։
Փոխարենը, «Իրական Հայաստանը» հիմնված է այն տրամաբանության վրա, որ պետության միակ նպատակն իր միջազգայնորեն ճանաչված 29 հազար 743 քառակուսի կիլոմետրում սեփական քաղաքացիների անվտանգությունն ու երջանկությունն ապահովելն է։ Ընտրողները հենց այս նոր տեսլականի օգտին են քվեարկել։
Առաջիկա ամիսներին կհրապարակվի նոր Սահմանադրության տեքստը, որտեղ, ինչպես Փաշինյանը վերահաստատեց, այլևս որևէ հղում չի լինելու 1990 թվականի Անկախության հռչակագրին։
Վարչապետը նաև հորդորեց դադարել Հայաստան փնտրել հարևան երկրներում։ Նա բացատրեց, որ երբ մենք փորձում ենք մեր հայրենիքը գտնել Ադրբեջանի, Թուրքիայի, Իրանի կամ Վրաստանի տարածքներում, դրանով արդարացնում ու դուռ ենք բացում, որ նրանք էլ մեր երկրում իրենց հայրենիքը փնտրեն։ Ստացվում է՝ մենք չորս տեղ ենք փնտրում, իրենք չորսով՝ մեր երկրում։
Անդրադառնալով Իսրայելի կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչման վերջին գործընթացին՝ նա նկատեց, որ միջազգային խաղացողները մեր նահատակների ոսկորները որպես զենք են օգտագործում ու դրանով իրար հարվածում։ Փաշինյանը պնդում է, որ պետք է վերջ տալ այս շահարկումներին։
Իսկ Եվրամիությանն անդամակցելու հարցով հանրաքվեն, ըստ նրա, տեղի կունենա միայն այն ժամանակ, երբ Հայաստանը պաշտոնապես դիմի ԵՄ-ին, ստանա արձագանք ու ունենա հստակ ճանապարհային քարտեզ։
Այս ելույթը վերջնականապես ուրվագծում է գործող իշխանության գաղափարական խզումը երրորդ հանրապետության հիմնարար սկզբունքներից։ Անկախության հռչակագրից հրաժարվելն այլևս քննարկումների մակարդակում չէ, այլ մտնում է գործնական փուլ, ինչն ուղիղ ազդակ է հարևան պետություններին մեր արտաքին քաղաքական վեկտորի արմատական փոփոխության մասին։ Նոր Սահմանադրությունը դառնալու է հենց այդ իրողության իրավական ամրագրումը։
Միաժամանակ, Եվրամիության հետ կապված գործընթացի դանդաղեցումն ու հստակ քայլերի պայմանավորումը ցույց են տալիս, որ կառավարությունը խուսափում է կտրուկ, չհաշվարկված աշխարհաքաղաքական շրջադարձերից։ Առաջիկա ամիսներին, երբ կհրապարակվի Սահմանադրության նախագիծը, հստակ կդառնա, թե ինչպես են իրավական ձևակերպում ստանալու «Իրական Հայաստանի» մասին այսօր հնչած թեզերը, և արդյոք հասարակությունը պատրաստ է ընդունել պետականության բոլորովին նոր մոդելը։
